Bahtiyar

B

Hazar Denizi’nde bir gün vaktiydi.
Güneş sarı sarı yanıyordu,
Aktau şehrinin üzerinde.
Güvertedeydim,
Bahtiyar da yanımdaydı.
Cigarasını yaktı.
Tütünün acı dumanı
dudağından sızarken,
bıraksalar da gitsek, dedi.
Karakalpastan’a yol uzun.
Nereden baksan 25 saattir trenle.
Sonrasında Bukhara, Samarkand ve köyüm…”
Sesi titredi, sustu.
Oğlum, kızım, yarim; yani memleketim, diyemedi.
Hani bir dese,
Hazar, damla damla süzülecekti yanağından.

Yorum Yaz

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile belirtilmiştir. Yorumu gönderebilmek için uygun rakamı giriniz.